We waren nog maar net bij onze visite in Oudenbosch aangekomen toen Lieke keihard met haar hoofd op de plavuizen viel. Ze begon meteen te huilen, maar tijdens het huilen hield ze haar adem in en viel ze flauw. Even later kwam ze weer bij en toen we een koude, natte doek op de bult op haar hoofd legden, begon ze hard te huilen en begon te protesteren.
Een paar minuten later viel ze weer even flauw. Gelukkig kwam ze ook nu weer snel bij. Ik ben met haar op de bank gaan zitten zodat ze een beetje kon kalmeren.
We twijfelden of we de huisartsenpost zouden bellen. Vaak sturen ze je naar huis met de mededeling: Neem morgen maar contact op met je eigen huisarts..... dus ja, wat had het voor zin....
Ze zat heel rustig bij me en we besloten om toch maar niet te gaan. Maar toen begon ze ineens te spugen. Tja...en nu???? Spugen na een harde val, is een teken dat er actie ondernomen moest worden.
Dus toch maar naar de huisartsenpost. Net voor we weggingen, moest Lieke weer overgeven.
Eenmaal bij de huisartsenpost aangekomen, leek ze wel weer wat levendiger te worden. In de wachtkamer ging ze zelfs meteen spelen.
Toen even later de dokter aan kwam lopen en riep: "LIEKE VISSER" antwoordde Lieke ineens: "JA"
Of het nu toeval was of ze echt reageerde op haar naam, is ons een beetje een raadsel, maar komisch was het in ieder geval wel!
De dokter onderzocht haar en keek in haar ogen en oren. Dat vond Lieke uiteraard niet leuk en we moesten haar dan ook met 3 mensen vasthouden. Op het eerste gezicht leek het in ieder geval niet ernstig, maar we kregen wel een wekadvies mee, dat we haar ieder uur moesten wakker maken.
Dat hebben we gedaan en zondag ging het al weer een stuk beter. Nu lijkt het wel of ze er geen last meer van heeft.
De blauwe plek zit nog wel op haar voorhoofd, maar die trekt ook langzaam weg.
Het is gelukkig goed afgelopen, al bracht het wel de nodige herinneringen met zich mee.
De laatste keer dat we met een ingepakt kind op schoot naar de huisartsenpost/ziekenhuis reden, was tijdens een bloedneus van Julian, zo'n kleine 4 jaar geleden.....
Ook het vasthouden van een protesterend kind was een hele rare gewaarwording.
Gelukkig was het bij Lieke in principe niet levensbedreigend en dat geeft toch een andere dimensie aan het geheel, al had het ook anders kunnen aflopen,(een wekadvies krijg je niet voor nikes) maar daar moeten we maar niet teveel over nadenken!